Miłość platoniczna to uczucie, które może być bardzo silne, ale nie przekłada się na żadną formę fizycznej aktywności. Często jest to uczucie, które łączy dwie osoby ze sobą, ale nie ma żadnego seksualnego wymiaru.

Cóż, jest wiele definicji tego pojęcia, ale w dużym uproszczeniu można powiedzieć, że jest to miłość wzniosła, idealistyczna i nieseksualna. Zazwyczaj uznaje się, że platoniczna miłość to uczucie do kogoś, z kim nie możemy być fizycznie (np. do postaci z literatury czy sławnego artysty), a także miłość damsko-męska, która nie przybiera formy romantycznej ani seksualnej. W tym drugim przypadku dwoje ludzi ma ze sobą głęboką więź duchową i intelektualną, ale ich relacja ogranicza się wyłącznie do tego. Platoniczna miłość często bywa mylona ze zwykłym przyjaźnią – różnica polega na tym, że w przypadku pierwszej jest ona silniejsza i bardziej intensywna niż zwykła przyjaźń.

Kto kocha platonicznie?

Intuicyjnie czujesz z pewnością, że w grupie zakochanych platonicznie dominują kobiety. Potwierdzają to także badania. Odpowiedzialny za ten stan rzeczy jest niższy u kobiet poziom testosteronu, określanego jako „męski hormon”. Kobiety są bardziej skłonne do długotrwałych relacji niż mężczyźni i to wynika właśnie z tego, że ich poziom testosteronu jest niższy. Jest on odpowiedzialny za chęć podboju i nowych doznań, która jest silniejsza u mężczyzn.

Czy można zakochać się platonicznie?

Zdaniem wielu to możliwe. Platoniczna miłość bywa jednostronna i choć obiekt uczuć niekoniecznie musi o tym wiedzieć, to jednak obserwowane objawy wskazują na istnienie miłości platonicznej. Osoba zakochania platonicznie przejawia często podobne objawy jak osoba zakochania tradycyjnie – seksualnie. Doskwiera jej tęsknota, nostalgią czuje się przygnieciona gdy osoba kochana jest daleko. Cierpi na bezsenność, ma problemy ze skupieniem się, traci apetyt bądź wręcz przeciwnie – pragnie więcej i lepiej jeść. Zauważa się też, że chodzi wtedy dużo więcej po mieście niż dotychczas, liczniejsze są spotkania ze znajomymi i rodziną. Wielokrotnie rozmawia o tej drugiej osobie kochanej platonicznie, a dokładne okoliczności tamtego spotkania potrafi opowiedzieć chociaż minęło już kilka tygodni od tamtego zdarzenia.

Czym się różni miłość platoniczna od romantycznej?

W miłości platonicznej brak jest podtekstu seksualnego, a relacja opiera się na wymianie myśli i emocji. W takiej relacji jesteśmy na ogół bardziej szczerzy, bo po prostu mniej przejmujemy się tym, że moglibyśmy powiedzieć coś nie tak. W miłości romantycznej bardzo zależy nam na tym, aby dobrze wypaść przed drugą osobą, dlatego zdarza się nam nie mówić całej prawdy.

Czy miłość platoniczna ma sens?

Wiele osób zadaje sobie to pytanie, ponieważ taka miłość wcale nie musi być odwzajemniona. Często wybucha ona niespodziewanie i jest bardzo intensywna. Skoro jednak tak się dzieje, to czy można mówić tu o czymś więcej niż tylko przyjaźni? A może to wszystko ma swoje uzasadnienie gdy weźmiemy pod uwagę fakt, że miłość platoniczna w żaden sposób nie nawiązuje do seksu? Zazwyczaj bowiem wiąże się ona z cierpieniem, ponieważ pełna jest fantazji i marzeń, które się nigdy nie ziszczą.

Co to znaczy być Platonicznym?

Platonicyzm oznacza przede wszystkim odrzucenie cielesnej strony miłości i uwielbienia jako jej podstawowej formy. Platonicznicy twierdzą, że prawdziwa miłość to taka, która łączy się z duszami, a nie ciałem. Według Platona istnieje tylko jeden rodzaj prawdziwej miłości, który można określić mianem platonicznej miłości wzniosłej, przyjacielskiej, bezinteresownej, lojalnej i wiernej. Platonicznicy wierzą również, że ta forma miłości jest bardziej trwała niż cielesna miłość, ponieważ opiera się na uczuciach, a nie seksualnych pragnieniach.

Ile trwa miłość platoniczna?

U dorosłych można ją zaobserwować na samym początku związku, kiedy to dwie osoby ciągle do siebie pragną, ale nie uprawiają seksu. Platoniczną miłość cechuje także silna wiara w drugiego człowieka oraz życie bez interesów. Czy ta forma uczucia jest w pełni szczera? Zdaniem naukowców, platoniczna miłość jest czymś absolutnie realnym i trwa tak długo, aż osoby postanowią rozpocząć poważniejszy związek ze sobą.

Czy można trochę kochać?

Nawet jeżeli ktoś powiedziałby, że tak, to czy można być trochę czułym? A może to zależy od osoby? Jeśli kochasz bardzo mocno, to czy masz prawo oczekiwać tego samego od drugiej strony? A co jeśli druga osoba nie jest w stanie tego dać? Czy wówczas lepiej odejść?

Nigdy nie można zgadzać się na to, by dawać miłości więcej, niż się dostaje. To prawda, że w związku ważny jest szacunek. I wierność. Ale bez miłości ani szacunku, ani wierności nie ma sensu.